سوت

موسیقی نقشی حیاتی در زندگی مردم پرو باستان داشت و سازهای گوناگونی، از انواع سوت‌، شیپور و طبل‌ گرفته تا فلوت‌، از نخستین تمدن‌های این منطقه تا امروز باقی مانده‌اند. این سوت کوچک (که در زبان اسپانیایی «اوکارینا» نامیده می‌شود) به گروهی از آثار مشابه تعلق دارد که توسط هنرمندان فرهنگ کوپیسنیکه در ساحل شمالی پرو، میان سال‌های ۱۲۰۰ تا ۵۰۰ پیش از میلاد ساخته شده‌اند. این سوت پیکره‌ای را نشان می‌دهد که دستانش را به سوی دهان برده، گویی در حال فریاد زدن یا صدا کردن است و کودکی بر شانه‌های او نشسته است.

گفته می‌شود این آثار از محوطه‌ی تمبلادرا در دره‌ی خِکته‌پِکه به دست آمده‌اند. این سوت‌ها ویژگی‌های مشترک و شاخصی دارند: خطوط حک‌شده برای دهان‌ها، تزئینات چهره، مردمک چشم‌ها و فاصله‌ی انگشتان. در این نمونه، چشم‌ها به شکل دایره‌هایی هستند که با نی یا ابزاری مشابه فشرده شده‌اند و سوراخی در مرکز آن‌ها نقش مردمک را دارد. ردهایی از رنگدانه‌های سفید و قرمز که پس از پخت سفال به کار رفته‌اند، هنوز در برخی از شیارهای حک‌شده دیده می‌شود. سبک و ساخت این سوت‌ها شباهت نزدیکی به سفال‌های بزرگ‌تر منسوب به تمبلادرا دارد؛ آثاری که نوازندگان، زنان نشسته، پیکره‌های ایستاده و زوج‌های در آغوش یکدیگر را به تصویر می‌کشند.

هر یک از این سوت‌ها دارای یک دهانه‌ی بزرگ در پشت برای دمیدن و چهار سوراخ کوچک‌تر در کناره‌هاست. نوازندگان با باز و بسته کردن این سوراخ‌های جانبی با نوک انگشتان خود می‌توانستند زیر و بمی صدا را تغییر دهند. استفاده از سوت‌ها در جشن‌ها یا آیین‌های آیینی، با شکل‌گیری تمدن‌های پس از آن، هم در سواحل شمالی و هم جنوبی پرو ادامه یافت. فراتر از سوت‌ها، سفالگران و فلزکاران بعدها ظروف سوت‌دار، بطری‌ها و ظرف‌هایی را نیز ساختند که با پر شدن از مایع صدا تولید می‌کردند.

ما این سوت شگفت‌انگیز را کاملاً اتفاقی پیدا کردیم… این اثر در صفحه‌ی «یافت نشد» (Page not found) وب‌سایت موزه‌ی هنر متروپولیتن نمایش داده شده بود! تصویری کاملاً مناسب برای همراهی با صفحه‌ی خطای ۴۰۴.

پ.ن. هنر پرو پر از گنجینه‌های خیره‌کننده است! به این سفال‌های شگفت‌انگیز شیپیبو از آمازون پرو نگاهی بیندازید!