Alice Pike Barney
آلیس پایک بارنی در آغاز قرن بیستم یکی از چهرههای محوری زندگی اجتماعی و هنری واشینگتن دیسی بود. او تنها پس از ازدواج و تولد دو فرزندش بهطور جدی خود را وقف هنر کرد. در اواخر دههی ۱۸۸۰ م.، برخلاف عرف اجتماعی و با وجود مخالفت همسرش، واشینگتن را ترک کرد و برای تحصیل نقاشی به پاریس رفت. او ابتدا نزد امیل اوگوست کارولوس-دوران، چهرهنگار نامدار، آموزش دید و سپس شاگرد جیمز مکنیل ویسلر شد که بعدها پندآموز او گشت.
وقتی بارنی به واشینگتن بازگشت، سرشار از ایدههای اروپایی بود و مصمم شد صحنهای فرهنگی و پرجنبوجوش در پایتخت آمریکا شکل دهد. او در سال ۱۹۰۲، ساخت «استودیو هاوس» را آغاز کرد؛ مرکزی هنری با فضایی گزینشی و مهماننواز که به روی هنرمندان و عموم مردم گشوده بود. او همچنین با حمایت کنگره نقشی مهم در ایجاد «تئاتر سیلوان ملی» در نزدیکی بنای یادبود واشینگتن ایفا کرد؛ نخستین تئاتر روباز با بودجه فدرال در ایالات متحده، جایی که چند نمایشنامهی خود را نیز به روی صحنه برد.
فعالیتهای بارنی تنها به هنر محدود نمیشد. او عمیقاً به اصلاحات اجتماعی نیز متعهد بود. از بنیانگذاران «نیبرهود هاوس»، سازمانی برای خدمات اجتماعی که هنوز هم فعال است، بهشمار میرفت و از حامیان پرشور جنبش حق رأی زنان بود. او با دیدگاه هنری و مشارکت مدنی خود، اثری ماندگار بر چشمانداز فرهنگی و اجتماعی واشینگتن گذاشت.
او در این نقاشی، دخترش، ناتالی را به تصویر کشیده است. ناتالی بعدها نویسنده شد و در خانهی خود در پاریس سالنی ادبی برپا کرد که نویسندگان فرانسوی و بینالمللی را گرد هم میآورد. او از طریق این محفل ادبی و همچنین با شعرها، نمایشنامهها و قطعات کوتاه خود که اغلب به موضوعاتی چون همجنسگرایی زنانه و فمینیسم میپرداخت، بر بسیاری از نویسندگان دیگر تأثیر گذاشت.
پ.ن. آلیس پایک بارنی دخترش را نقاشی کرد، از حقوق زنان حمایت نمود و به ایجاد فضاهایی کمک کرد که در آنها هنر بتواند شکوفا شود. آثار او را در کنار بسیاری از زنان هنرمند برجسته دیگر میتوانید در مجموعه جدید ۵۰ کارتپستال آثار هنرمندان زن بیابید.