پنلوپه و خواستگاران

این فرسکو (دیوارنگاره) یکی از هشت اثری بود که کاخ پاندولفو پتروچی، حاکم سیه‌نا، را تزئین می‌کردند؛ امروزه تنها سه اثر از آن‌ها باقی مانده است. پتروچی این آثار را به مناسبت ازدواج پسرش با خواهرزاده‌ی پاپ پیوس سوم سفارش داد.

این صحنه یکی از بخش‌های «اودیسه» هومر را به تصویر می‌کشد: پنلوپه پای دستگاه بافندگی نشسته و وفادارانه در انتظار بازگشت اودیسئوس است، در حالی که خواستگارانش، که برای جلب توجه او صف کشیده‌اند، در پی به‌دست‌آوردن او هستند. پنلوپه عهد کرده بود تنها پس از پایان بافت پارچه‌اش دوباره ازدواج کند، اما هر شب در خفا آنچه را در طول روز بافته بود، می‌شکافت. شخصیت مرکزی که انگشتش را بالا برده و احتمالاً پسر او، تلماخوس، باشد که به نظر می‌رسد در حال صحبت با اوست. خواستگاران با لباس‌های فاخر و رنگارنگ پیرامونش ایستاده‌اند؛ برخی موهای مجعدِ مطابق مد روز دارند و یکی نیز با شاهینی در دست دیده می‌شود.

مردی که عصای مسافرتی در دست دارد، جدا از دیگران ایستاده است و رنگ‌های قرمز و آبی لباسش با تیر و کمانی که بالای سر پنلوپه دیده می‌شود، هماهنگی دارد. این جزئیات احتمالاً پیش‌درآمدی بر بازگشت اودیسئوس در لباس مبدل یک گداست؛ زمانی که کمان خود را به دست می‌گیرد و خواستگاران را می‌کشد.

صحنه‌های پس‌زمینه بخش‌های دیگری از داستان را نشان می‌دهند: کشتی اودیسئوس با نشان خاندان پتروچی؛ سیرن‌ها که ملوانان را به سوی مرگ می‌کشانند، در حالی که اودیسئوس، بسته به دکل کشتی، با خیال آسوده به آوازشان گوش می‌دهد؛ و اقامتگاه ساحلی سیرسه که خوک‌ها آن را احاطه کرده‌اند. این خوک‌ها به شکل نژاد محلی «چینتا سنزه» نقاشی شده‌اند، اما در واقع همان همراهان اودیسئوس‌اند که جادوی سیرسه آن‌ها را به خوک تبدیل کرده است.

انتخاب این موضوع برای جشن ازدواج بسیار مناسب بود، زیرا پنلوپه نماد وفاداری به شمار می‌رفت؛ در عین حال، احتمالاً این داستان برای پاندولفو معنایی شخصی نیز داشت. او نیز مانند اودیسئوس طعم تبعید را چشیده بود و در دهه‌ی ۱۴۹۰ م. از سیه‌نا رانده شده بود.

پ.ن. بخش‌های بیشتری از اودیسه در هنر را ببینید!

پ.ن۲. مجموعه‌ی ۵۰ کارت‌پستال رنسانس ایتالیای ما، سفری کوچک و دل‌انگیز در ایتالیای دوران رنسانس است! از دستش ندهید! :)