ونسان ون گوگ
ونسان ون گوگ در بهار ۱۸۸۹ م. خودش را در بیمارستانی در سن‌رمی-دو-پروانس بستری کرد. او دوره‌ای از بحران‌های پی‌درپی را پشت سر گذاشته بود و به مکانی امن نیاز داشت. اثر بیمارستان سن‌رمی گوشه‌ای از محوطه‌ی آنجا را نشان می‌دهد و گواهی است بر اینکه ون گوگ حتی در دوران بستری نیز نمی‌توانست دست از جست‌وجوی سوژه‌ای برای نقاشی بردارد. امروز روز جهانی سلامت روان است و به همین مناسبت، بد نیست کمی بیشتر از همیشه درنگ کنیم و به این نقاشی بنگریم.
کاج‌های بلند بخش اعظم بوم را دربر گرفته‌اند و شاخه‌هایشان در بالای تصویر پیچ‌وتاب خورده و در هم تنیده‌اند؛ گویی قابی طبیعی پیرامون آسمان ساخته‌اند. ون گوگ آن‌ها را با همان ضرب‌قلم‌های بی‌قرار و همیشگی‌اش نقاشی کرده است؛ رنگ‌های سبز، زرد و قهوه‌ای مقابل آبی آسمان می‌درخشند و این آبی هرچه به خط افق نزدیک‌تر می‌شود، تقریباً به سبز می‌گراید. در پایین تصویر، زمین با رنگ‌های قهوه‌ای مایل به سرخ و لکه‌هایی از چمن سبز و روشن پوشیده شده است. همین رنگ زنگاری بار دیگر بر ساختمان بیمارستان در دوردست ظاهر می‌شود؛ نسخه‌ای کم‌رنگ‌تر از سقف زرد خانه‌ی ون گوگ در آرل که تنها یک سال پیش از آن نقاشی کرده بود.
پ.ن۲. اینجا هم داستان چهار هنرمند دیگر که با مشکلات سلامت روان دست‌وپنجه نرم کردند.