پیر آگوست رنوار یکی از نقاشان امپرسیونیست بود که شیفتهی پیکر انسان، بهویژه زنانی در لحظات آرام زندگی روزمره، بود؛ زنانی که مشغول مطالعه، رویاپردازی رفت یا تنها غرق در افکار خود هستند. او در نقاشی امروز برای نخستین بار به سراغ سوژهای رفت که بعدها به یکی از موضوعات محبوبش تبدیل شد: زنی در حال نواختن موسیقی. رنوار این نقاشی را در دومین نمایشگاه امپرسیونیستها در سال ۱۸۷۶ م. به نمایش گذاشت.
زنی جوان پشت پیانویی دیواری نشسته و پارچههای نقشدار، پردههای ضخیم، فرشی شرقی و گیاهی گلدانی او را احاطه کردهاند. اگرچه این اتاق ممکن است امروزه در نظر ما مجلل جلوه کند، چنین وسایلی در واقع از اثاثیهی معمول خانههای مرفه طبقهی بورژوای پاریس در دههی ۱۸۷۰ م. بودند. نوازندهی پیانو احتمالاً نینی لوپز، یکی از مدلهای محبوب رنوار در آن دوران است. رنوار زاویهی دیدی اندکی مرتفع را انتخاب کرده و به این ترتیب، نمایی بسیار خوب از دستهای صورتی و درخشان زن در حال حرکت روی کلیدهای پیانو در اختیار ما گذاشته است. البته موسیقی چیزی نیست که بتوانیم آن را ببینیم، اما رنوار تقریباً آن را دیدنی میکند. پارچههای روان و سفید و آبی لباس زن، جلوههای گذرای رنگ صورتی پوست، ضربقلمهای آزاد و رنگهای متغیر، ریتم دیداری خاص خود را میآفرینند؛ گویی تمام نقاشی به نتهایی که زن مینوازد پاسخ میدهد.
با این حال، خلق این صحنه که ظاهراً بیهیچ زحمتی شکل گرفته، بههیچوجه ساده نبوده است. تصاویر اشعهی ایکس نشان دادهاند که رنوار بارها ترکیببندی را تغییر داده، جایگاه سر زن را جابهجا کرده و بخشهای قابلتوجهی از پیانو را دوباره نقاشی کرده است؛ حتی پیش از رنگآمیزی مجدد، بخشی از رنگ قرمز تیرهی اولیهی آن را تراشیده و پاک کرده بود. این تصویر همچنین از سنتی بسیار قدیمیتر الهام گرفته است. زنان در حال نواختن ساز بارها در نقاشیهای هلندی قرن هفدهم، از جمله آثار هنرمندانی مانند ورمیر و گابریل متسو، به تصویر کشیده شده بودند.
پ.ن. رنوار در نقاشی رقص در مولن دو لا گالت نیز موسیقی و جنبوجوش زندگی روزمرهی پاریسی را به تصویر کشیده است.