Claude Monet
Powrót Claude’a Moneta do tematyki postaci ludzkiej w 1886 roku – po tym, jak w dużej mierze porzucił ją po śmierci swojej pierwszej żony, Camille, w 1879 roku – stanowi również powrót do jego wcześniejszej twórczości. Na tym płótnie artysta nawiązuje do kompozycji obrazu Kobieta z parasolką, wykorzystując ten sam niski punkt widzenia i oświetlenie z tyłu. To, co wydaje się być lekką sceną burżuazyjnego wypoczynku, staje się, gdy spojrzy się na nią obok wcześniejszego obrazu, refleksją nad pamięcią. To tak, jakby postacie z nowego pokolenia zastępowały te z poprzedniego. Monet wydaje się rzutować wizerunek Camille na swoją pasierbicę Suzanne, nadając jej podobne rysy twarzy i porównywalną, introspektywną obecność.
Umieszczając Suzanne w dokładnie tej samej pozie, jaką kiedyś przyjmowała Camille, Monet powraca nie tylko do motywu, ale i do własnej przeszłości. W przeciwieństwie do wcześniejszego obrazu, na którym wzrok Camille spotyka się z widzem, twarz Suzanne rozpływa się w niebieskawym cieniu, nadając jej niemal widmowy charakter. Uderzający czerwony akcent na gorsecie Suzanne interpretowano jako subtelne nawiązanie do choroby, która odebrała życie Camille. Poprzez takie biograficzne i wizualne echa obraz odzwierciedla rosnącą troskę Moneta o pamięć i stratę.
P.S. Czy chcielibyście poznać Moneta i historie kryjące się za jego arcydziełami? Zapoznajcie się z jego życiem i twórczością w ramach naszego obszernego kursu online poświęconego francuskiemu impresjonizmowi i odkryjcie techniki, motywy oraz emocje, które ukształtowały ten nurt.
P.P.S. Claude Monet często umieszczał członków swojej rodziny na swoich obrazach, jednak tylko jedno z jego dzieci chwyciło za pędzel. Odkryjcie sztukę pasierbicy Moneta, Blanche Hoschedé-Monet!