Przenieśmy się do Azji Południowej, do Imperium Wielkich Mogołów. Ten obraz przedstawia słynne wydarzenie z czerwca 1633 roku, kiedy to przyszły władca imperium Aurangzeb wykazał się niezwykłą odwagą, stając do walki z rozszalałym słoniem Sudhakarem podczas organizowanej walki. Ojciec Aurangzeba, władca Szahdżahan, obserwował całe zajście z bezpiecznej odległości. Zdarzenie to stało się jednym z najsłynniejszych momentów z młodości Aurangzeba i zostało uwiecznione na licznych dziełach sztuki mogolskiej.
Na kompozycji przedstawiono niezwykle dramatyczny moment. Koń Aurangzeba gwałtownie staje dęba, zaś książę okręca się w siodle, by wycelować włócznię w szarżującą na niego bestię. Spośród znanych przedstawień całego zajścia to dzieło wyróżnia się długą inskrypcją zapisaną pismem nastaʿliq (czyli jednym z głównych krojów pisma używanych do zapisów w języku perskim i arabskim) umieszczoną ponad słoniem i szczegółowo opisującą całą historię.
Państwo Mogołów było jednym z najpotężniejszych i najbardziej wpływowych państw w Azji Południowej. Jego władcy kontrolowali znaczną część subkontynentu indyjskiego od 1526 roku do połowy XIX wieku. Imperium słynęło ze swojej siły militarnej i osiągnięć kulturalnych. Stało się kolebką niezwykłych osiągnięć z zakresu architektury, literatury i malarstwa, stąd wywodziła się między innymi podziwiana tradycja mogolskiej sztuki miniaturowej.
P.S. Niestety, podczas konserwatywnych rządów Aurangzeba wspaniała tradycja artystyczna zaczęła zanikać.