دوزخ، سرود سی‌ودوم

سلام، امروز اولین سالروز تولد دیلی‌آرت است! از اینکه در تمام این مدت همراه ما بودید، از ما حمایت کردید و دیلی‌آرت را به دیگران شناساندید، سپاسگزاریم. ما تمام تلاش خود را می‌کنیم تا عشقمان به هنر را با شما سهیم شویم. بار دیگر، ممنون! برای اولین تولدمان، می‌خواهیم درباره‌ی... «دوزخ» صحبت کنیم.

دوزخ، بخش نخست از منظومه‌ی حماسی و سده‌ی چهاردهمیِ دانته آلیگیری، یعنی «کمدی الهی» است که در پی آن «برزخ» و «بهشت» می‌آیند. این اثر تمثیلی از سفر دانته به اعماق جهنم با راهنمایی ویرژیل، شاعر رومی است. در این منظومه‌، جهنم به صورت نُه حلقه‌ی رنج در دل زمین ترسیم شده است. از نظر نمادین، کمدی الهی نمایانگر سفر روح به سوی پروردگار است که در این میان، دوزخ به مرحله‌ی شناخت و طرد گناه می‌پردازد. دانته از دروازه‌ی جهنم عبور می‌کند؛ دروازه‌ای که کتیبه‌ای بر خود دارد و در نهمین (و آخرین) سطر آن، این عبارت مشهور نقش بسته است: «لاسیاته اونیه اسپرانتزا، ووی کینتراته» یا «هر که وارد می‌شود، دست از هر امیدی بشوید.» خودتان که بهتر می‌دانید — وقتی قدم به دنیای هنر می‌گذارید، دیگر نمی‌توانید برای مدتی طولانی رهایش کنید.