پیاده‌روی عصرگاهی

آیا ماریا آنتو را می‌شناسید؟ او هنرمند لهستانی بود که تابلوهایش را عالم سوررئالیسم (فراواقع‌گرایی)، هنر فانتزی و پریمیتیویسم (بدوی‌گرایی) خلق می‌کرد. صحنه‌های تمثیلی در پس‌زمینه‌ی مناظر غیرمعمول و خیال‌انگیز_ از جمله چشم‌اندازهای شبانه_ به عنوان راهی برای فرار عمل می‌کرد، فرار از واقعیتی که آنتو در آن زندگی و کار می‌کرد؛ جستجویی برای یافتن هماهنگی و زیبایی از راه هنر.

در تابلوی پیاده‌روی عصرگاهی، افراد مختلفی در فضایی نامشخص (پارک یا باغ) به سوی خورشید در حال غروب قدم برمی‌دارند. آنها پشت به بیننده ایستاده‌اند؛ تنها زنی نزدیک به لبه سمت راست بوم رو به بیننده دارد، اما با پنهان شدن صورتش پشت بادبزن چهره‌ی او هم ناشناس باقی می‌ماند. این افراد بازماندگان و درگذشتگان خانواده‌ی این نقاش هستند. لباس‌های زیبا، کت‌وشلوارها و لباس‌های بلند، چنان به نظر می‌رسند که گویی به دوران مدرن تعلق ندارند. دو درخت از میان درختان اطراف آنها با برگ‌های خیال‌انگیزشان جلوه‌گری می‌کنند، برگهایی که شبیه نسخه‌ی بزرگ‌شده‌ی برخی از گیاهان خانگی اگزاتیک هستند.

خود هنرمند در توضیح این شیوه‌ی نمایشِ پشت‌به‌بیننده اینگونه می‌گوید: "... این من هستم که پشتم به بیننده است. دارم به همان دنیایی نگاه می‌کنم که بیننده می‌بیند. فردی که نقاشی‌شده می‌خواهد چیزی به بیننده نشان دهد... آنچه در عمق نهفته، مهم‌تر است." در تابلوهای آنتو، نمایش پیکرهای درون تصویر در هاله‌ای از سوررئالیسم پیچیده شده‌اند. درونمایه‌ی تصاویر روی بوم‌هایش داستانی را روایت می‌کنند، اما به ندرت می‌توان آنها را به طور کامل رمزگشایی کرد. بیننده با راز روبرو می‌شود، با ارجاعاتی به مضامین زندگی هنرمند که با خاطرات و رویاهایش درهم تنیده‌اند. آندژی اوسنکا، منتقد هنری، نوشته است که این روش مستلزم آن است که مسائلی "همزمان آشکار و پنهان گذاشته‌شوند تا از جهان تجربیات شخصی فرد سخن گفته‌شود." ویتنی چادویک، مورخ هنر آمریکایی تبار که بر منحصر بفرد بودن زبان سوررئالیسم در دست هنرمندان زن تأکید داشت، معتقد بود که تابلوهای هنرمندان مرد تخیلات و خشونت اروتیک را به تصویر می‌کشند در حالیکه زنان دنیایی آمیخته با فضایی افسانه‌ای و فانتزی خلق می‌کنند. او هرگز روی آثار آنتو کار نکرد، اما این هنرمند لهستانی به طور بالقوه در گروه هنرمندان زنی قرار می‌گیرد که او توصیف کرده است.

امروز این اثر را به لطف گالری ملی زاخِتا در ورشو به شما معرفی می‌کنیم!

پ.ن: اگر از تابلوی امروز الهام گرفته‌اید، با ما به دنیای جادویی هنر ماریا آنتو بیایید!

پ.ن۲: زنان پیشگام بیشتری مانند او را در مجموعه ۵۰ تایی کارت پستال هنرمندان زن دیلی‌آرت کشف کنید. هر کارت پستال به تجلیل روایت، دیدگاه و صدایی متفاوت می‌پردازد.