ماه عسل نقّاش

در این صحنه‌ی رمانتیک، عشق با هنر درهم‌تنیده است. این نقاشی با موضوعی نوستالژیک و سبکی صیقلی و به‌دقت مهار‌شده، نمونه‌ای شاخص از آرمان‌های آکادمیکی است که در اواخر قرن نوزدهم مورد تأیید و ترویج بودند.

فردریک لیتون که در سال ۱۸۷۹ م. به ریاست آکادمی سلطنتی لندن رسید، سال‌های زیادی را به آموزش در آلمان، فرانسه و ایتالیا گذرانده بود. ترکیب‌بندی و رنگ‌های درخشان ماه‌عسل نقّاش از تأثیر استادان ونیزی سده‌ی شانزدهم، همچون جورجونه و تیسین، حکایت دارد. این اثر برای لیتون حرکتی غیرمعمول به شمار می‌آید؛ چرا که او معمولاً به سوژه‌های کلاسیک و به‌ویژه برهنه‌نگاری گرایش داشت؛ علاقه‌ای چنان پررنگ که چندین اثرش در نمایشگاه ۱۸۵۷ هنر انگلیس (که در ایالات متحده برگزار می‌شد) به‌دلیل «نامناسب» تلقی شدن کنار گذاشته شدند. او در این‌جا اما به صحنه‌ای صمیمی و معاصر روی می‌آورد.

مرد ایتالیایی که به عنوان نقاش ژست گرفته، بارها در آثار لیتون دیده می‌شود و به نظر می‌رسد یکی از مدل‌های محبوب او باشد. دست‌هایش با دقتی ویژه پرداخته شده‌اند؛ تأکیدی بر نقش بنیادین آن‌ها در خود عمل نقاشی. پرداخت لطیف و رنگ‌های خاموش به‌کاررفته برای تصویر زوج، تضادی آشکار با صلابت درخت پرتقال پشت سرشان دارد؛ عنصری که به نظر می‌رسد برای لیتون چالش‌برانگیزتر بوده و میوه‌هایش، با نگاهی نزدیک، حالتی تقریباً لعاب‌دار پیدا می‌کنند.

پ.ن. در آزمونک عشق در هنر ما شرکت کنید؛ پر است از مشهورترین تصویرپردازی‌های عشق. اگر به داستان‌های عاشقانه‌ی مرتبط با هنر علاقه‌مندید، مقالات زیر را هم ببینید!