کمدی‌های ایتالیایی

ژان-آنتوان واتو، نقاش و طراح فرانسوی، با آن‌که عمر حرفه‌ای کوتاهی داشت، نقشی تعیین‌کننده در احیای توجه به رنگ و حرکت ایفا کرد. او سبک رو به افول باروک را جانی تازه بخشید و آن را به سوی روکوکو سوق داد؛ سبکی نرم‌تر، طبیعی‌تر و کم‌تکلف‌تر از نظر کلاسیک.

در اثری که امروز به نمایش می‌گذاریم، گروهی از بازیگران روی صحنه گرد آمده‌اند تا تعظیم پایانی خود را به جا آورند. آن‌ها در لباس شخصیت‌های کلیشه‌ای کمدی دل‌آرته ظاهر شده‌اند؛ سنتی نمایش خنده‌دار که در قرن هجدهم فرانسه محبوب بود. بازیگران همچنان در نقش‌های خود باقی مانده‌اند، با نگاه‌ها و اشاراتی پرتحرک و زنده با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند؛ همه به‌جز پیرو، دلقک عاشق‌پیشه‌ای که در مرکز صحنه ایستاده است. او، با جامه‌ای سفید و درخشان، بی‌حرکت مانده؛ لبخندی محو بر لب دارد و نگاهش نامتمرکز است. حالت چهره‌اش را نمی‌توان خواند.

پیرو، بازیگری که از ایفای نقش سر باز می‌زند، معما بدل می‌شود. واتو شیفته‌ی مرز محو میان تئاتر و زندگی، میان نقش‌آفرینی و واقعیت بود. در این لحظه‌ی معلق، پیرو ما را دعوت می‌کند تا بیندیشیم: زمانی که از نقش‌هایی که به ما نسبت داده شده فراتر می‌رویم، واقعاً که هستیم؟

پ‌.ن. با ۶ هنرمند بزرگ سبک روکوکو آشنا شوید! برای خواندن داستان‌های بیشتر درباره‌ی واتو، به مقاله‌های زیر سر بزنید.