Claude Monet
Het is zondag, dus is het weer tijd voor een meesterwerk uit de collectie van het Städel Museum. We raden je aan meer van hun werken in het Archief te bekijken. Geniet ervan! :)
Het schilderij is autobiografisch. Claude Monet, een kunstenaar die voortdurend met financiële moeilijkheden kampte, had het geluk om in de zomer van 1868 een klein salaris te ontvangen van een van zijn beschermheren. Voor het eerst kon hij zijn gezin een echte thuis bieden. Het was zijn gezin dat hier voor hem poseerde, hoewel Monet zichzelf buiten de afbeelding liet. Hij wordt al aan tafel verwacht, maar geniet voorlopig nog van de rol van de gelukkige toeschouwer. De scène is zorgeloos en gezellig. We kunnen bijna een verlangen naar normen van de middenklasse bespeuren - er is zelfs een dienstmeisje. Als kunstenaar conformeerde Monet zich echter niet aan de conventies. Gewoonlijk zou een privé-omgeving zoals deze zijn weergegeven in een klein genrestuk. Monet schilderde het provocerend op groot formaat, dat normaal gesproken was voorbehouden voor historische gebeurtenissen. Ook de compositie is in strijd met elke traditie. De schilder legde bijvoorbeeld de nadruk op minder belangrijke zaken zoals het eten op tafel; hij integreerde zelfs een heel stilleven. Hij benadrukte het emotionele middelpunt - zijn zoontje - door hem en zijn moeder in het felste licht te plaatsen; maar tegelijkertijd duwde hij het kind naar de uiterste rand van de scène. Bovendien snijdt de rechterrand van het doek hard door de tafel en stoel heen. De jury van de conservatieve Parijse Salon wees het schilderij daarom af. Het zou pas in 1874 aan het publiek worden getoond, tijdens de eerste tentoonstelling die onafhankelijk werd georganiseerd door de impressionisten.