André Derain

André Derain was een Frans schilder en beeldhouwer. Samen met Matisse was hij de grondlegger van het fauvisme.

Hij werd door de belangrijkste kunstcritici in de jaren 20 gezien als eersterangs avant gardeschilder en tegelijkertijd als een voorvechter van het klassieke karakter van de franse traditie.

Hij werd geboren op 10 juni 1880 in Chatou en begon met schilderen toen hij 15 jaar was. Hij studeerde aan de Academie Carrière in Parijs (1898-1899) waar hij Matisse ontmoette. Derain was goed bevriend met Maurice Vlaminck, met wie hij in 1900 niet alleen een atelier deelde maar ook radicale standpunten innam over schilderkunst, literatuur en politiek. Via Vlaminck en Matisse werd Derain aangetrokken tot het fauvisme.

Derain's eerste artistieke pogingen werden afbroken door zijn militaire dienst (1901-1904) waarna hij zich helemaal aan de kunst wijdde. Hij experimenteerde met impressionisme, divisionisme en de stijl van Päul Gauguin en Vincent van Gogh. Hij gebruikte de techniek van Vlaminck en Matisse en pste die toe in zijn eigen werk. Hij kopieerde in het Louvre en reisde door een groot deel van Frankrijk om verschillende landschappen te schilderen. In de zomer van 1905 verbleef hij met Matisse in Collioure  en stelde die herfst tentoon met de fauvisten. 

Datzelfde jaar tekende kunsthandelaar Ambrose Vollard een contract met Derain en het jaar daarna ging de artiest naar London om een aantal stadsgezichten te schilderen in opdracht van Vollard. Derain's Westminster Bridge is een van zijn fauvistisch meesterwerken.

Rond 1908 kreeg Derain interesse in Afrikaanse beeldhouwkunst en op hetzelfde moment verkende hij het werk van Cézanne en het vroeg kubisme. Hij raakte bevriend met Pablo Picasso en werkte met hem in Catalonië in 1910.

In Derain's werk, dat landschappen, figuurcomposities (soms religieus), portretten, stillevens, beeldhouwwerken, balletdecors en boekillustraties omvat, kunnen we verschillende periodes waarnemen waarin hij telkens meesterwerken maakte. Rond 1911 was hij aangetrokken door italiaanse en franse primitieve meesters; hij bewonderde tevens de "primitieve" kunst van Henri Rousseau. Na de eerste wereldoorlog, hij streed mee aan het front, bestudeerde hij de meesters van de vroeg renaissance en daarna kunst uit Pompeï. Al die strekkingen lieten sporen na in zijn werken. Uieindelijk kwam hij uit bij het realisme en intensifieerde hij zijn contact met de natuur. Het afwijzen van de cerebrale kunst van het kubisme was een statement voor de terugkeer van de menselijke figuur in de schilderkunst. Zijn ontwikkeling als artiest was indrukwekkend en, al noemde Picasso hem een museumgids, in andere woorden geen innovator maar een traditionalist,  Derain's beste werk zal, door zijn wezenlijk schilderkunstige kwalitieiten, veel experimentele pogingen van zijn tijdgenoten overleven.