Nienaturalne użycie koloru i formy były już częścią stylu Paula Gauguina zanim jeszcze wyjechał z Francji na Tahiti, gdzie został namalowany ten obraz. W jego wizji Południowy Pacyfik, gdzie miał nadzieję doświadczyć artystycznego odnowienia, był ziemskim rajem pełnym tajemnic i magii, a będącym całkowitym przeciwieństwem kultury miejskiej we współczesnej Europie. Faaturuma, tytuł tego obrazu, pochodzi od inskrypcji na ramie obrazu przedstawionej w lewym górnym rogu. Po tahitańsku słowo to oznacza pochmurne niebo, a Gauguin używa go jako metafory sugerującej zatroskany stan umysłu. Utkwione, obniżone spojrzenie oraz omdlała forma młodej kobiety w zestawieniu z opalizującym kolorem i wijącym się rysunkiem wywołują melancholijną zadumę.