درام سیاسی

رابرت دولونه، با وجود آنکه آموزش رسمی چندانی در هنر ندیده بود، به جز شاگردی نزد طراح صحنه تئاتر، با مطالعه نظریه‌های رنگ، به‌ویژه آثار شیمیدان فرانسوی، میشل اوژن شوورل، و کاربرد آن‌ها در میان نئوامپرسیونیست‌ها، سبکی پیچیده و تأثیرگذار را پرورش داد. همسرش، سونیا دولونه، نقّاش و طراح پارچه‌ای زبردست، نقش مهمی در شکل‌گیری تجربه‌های ابتدایی او در زمینه کولاژ و انتزاع داشت.

نقاشی‌ای که امروز تقدیمتان می‌کنیم، برگرفته از تصویر هیجان‌برانگیز یک روزنامه درباره ترور سیاسی است: انریِت کایو، همسر وزیر دارایی فرانسه، ژوزف کایو، در سال ۱۹۱۴ م.، گاستون کالمت، سردبیر روزنامه فیگارو را به ضرب گلوله کشت. تصویر جلد روزنامه لو پتی پیامدهای دراماتیک این رویداد را نشان می‌دهد؛ خانم کایو که به جلو قدم برمی‌دارد، کالمت در حال فرو افتادن و درخشش شدیدی در مرکز تصویر. دولونه صحنه را انتزاعی کرده اما نشانه‌های بصری کلیدی را حفظ کرده است. او با استفاده از عناصر کولاژ، پیکر‌ها و انفجار را برجسته ساخته و آن‌ها را در امتداد محورهای افقی و عمودی چیده تا رویارویی مرگبار را به تصویر بکشد. دایره‌های متحدالمرکز، یادآور هدف تیراندازی یا نمای سلاح، تنش نقاشی را منتقل می‌کنند. در حالیکه نقش‌ونگارهای چرخان پس‌زمینه، حس حرکت یا حتی رقص را القا می‌کنند که شاید از بازدیدهای او و سونیا از سالن رقص بال بولیه میان سال‌های ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۴ م. الهام گرفته باشد.

استفاده دولونه از فرم‌های رنگی متحدالمرکز، پیش‌بینی‌گر استراتژی‌های بصری هنرمندان آمریکایی بعدی همچون جاسپر جانز، کنت نولند و فرانک استلا بود. با این‌که این هنرمندان عمدتاً معنای سیاسی را از آثار خود حذف کردند اما اثر درام سیاسی گفت‌وگویی پیچیده میان انتزاع و روایت را به تصویر می‌کشد. عکس‌های ابتدایی از این اثر، عنوان نقاشی را در بالا و نام دولونه را در پایین نشان می‌دهند؛ جزئیاتی که بعدها احتمالاً برای سوق دادن اثر به قلمرو انتزاع محض، حذف شدند.

پ.ن. اگر از خواندن داستان‌هایی درباره هنر از زمان‌ها و مکان‌های مختلف لذت می‌برید، حتماً در خبرنامه مجله دیلی‌آرت عضو شوید تا مطالب به‌طور مستقیم به ایمیلتان ارسال شوند! و اگر در حال ساختن چیزی معنا‌دار در دنیای هنر هستید، ما می‌توانیم به رساندن پیام شما به مخاطب درست کمک کنیم. ببینید چگونه می‌توانیم از مأموریت شما پشتیبانی کنیم!