کانال بزرگ، ونیز، نمایی رو به جنوب‌شرق، با میدان کامپو دلا کاری‌تا در سمت راست

کانالتو بخش بزرگی از ونیز را مستقیماً در فضای باز طراحی می‌کرد و سپس از همین طرح‌های میدانی برای ساختن منظره‌های نهایی، مانند این اثر، در کارگاه‌ هنری‌اش استفاده می‌کرد. هرچند برج ناقوسی که در این تصویر دیده می‌شود بعدها فرو ریخت، کلیسا و صومعه‌ی سابقِ کنار آن همچنان پابرجا هستند و امروزه میزبان گالری آکادمیا‌اند. این منظره هنوز هم، تقریباً از همان زاویه‌ی دید پل آکادمیای امروزی، قابل شناسایی است. شیوه‌ی منظم و حساب‌شده‌ی کانالتو در به تصویر کشیدن سطح موج‌دار کانال، چنان حقیقی است که حالتی موزون می‌یابد. این روش در دهه‌ی ۱۷۳۰ به یکی از امضاهای سبکی او بدل شد.

این اثر بخشی از مجموعه‌ای شامل ۲۰ منظره‌ی ونیزی است که به احتمال زیاد برای جوزف اسمیت (حدود ۱۶۷۴–۱۷۷۰) نقاشی شده‌اند؛ کسی که از سال ۱۷۴۴ تا ۱۷۶۰ کنسول بریتانیا در ونیز بود. کانالتو و حامیانش، به‌ویژه مجموعه‌داران انگلیسی، اغلب این‌گونه آثار را به‌صورت مجموعه‌ای در نظر می‌گرفتند و نوعی «آرشیو تصویری» از شهر می‌ساختند؛ آرشیوی که از بناهای مشهور تا کلیساها و کاخ‌های کمتر شناخته‌شده را دربر می‌گرفت. با آنکه هر مکان به‌دقت قابل شناسایی است، کانالتو در تغییرات ظریف معماری یا جابه‌جایی جزئی زاویه‌ی دید تردید نمی‌کرد تا بناها در بهترین حالت خود دیده شوند یا کانالی خاص به منظره‌ای ایده‌آل گشوده شود.

پ.ن. از رنسانس تا امپرسیونیسم، ببینید ونیز چگونه الهام‌بخش هنرمندان بزرگ بوده است!

پ.ن۲. اگر دوست دارید در مکان‌های زیبا گم شوید، مجموعه‌ی ۵۰ کارت‌پستال مناظر ما پر است از چشم‌اندازهای آرام و گسترده است؛ ایده‌آل برای لحظه‌ای خلوت و فرار کوتاه از روزمرگی.