ونسان ون گوگ
وقت نمایش گلها اثر ونسان ونگوگ است… و این بار قرار نیست آفتابگردان باشند!
برای ونگوگ، خرزهره گل شادمانه و زندگیبخش بود؛ گلی که «بیوقفه» میشکفت و همیشه «شاخههای تازه و نیرومند» میرویاند. در این نقاشیِ اوت ۱۸۸۸ م.، خرزهرهها از پارچ مایولیکایی سرریز شدهاند؛ همان پارچی که هنرمند اغلب در آثار طبیعتبیجان آرل از آن استفاده میکرد. ونگوگ آنها را بهصورت نمادین در کنار رمان شور زندگی اثر امیل زولا قرار میدهد؛ همان کتابی که او زمانی در اثر طبیعتبیجان دیگری (۱۸۸۵) در تقابل با کتاب مقدس گشوده نشان داده بود.
تهرنگهای صورتی گلها با رنگ میز همنوا میشوند و سفیدیشان رنگ لبهی کتاب را بازمیتاباند. دستهی بنفش پارچ، سهگانهای هماهنگ با شکوفهها و سایهی یاسی میسازد. نوار زرد دور گردن پارچ، در قالب رگههای موجدار در میان دستهگل بازمیگردد. سبزی برگها نیز در سایهای خنکتر و کمرنگتر در پایهی پارچ و در ضربهقلمهای سریع سمت راست میز و همچنین در تزئینات پارچ، تکرار میشود؛ و همان رنگمایهی فیروزهای، به شکلی غیرمنتظره، دوباره در میان خود برگها سر برمیآورد.
پ.ن. دیگر آثار گلمحور ونگوگ را در مجموعهی کارتپستال گلها در هنر ببینید. :)
پ.ن.۲ همانطور که میبینید، هنر ونگوگ فقط به «آفتابگردانها» و «شبِ پرستاره» محدود نمیشود. ونسان ونگوگ را در ۱۰ نقاشی کشف کنید!