Francisco Goya
Francisco Goya's De Hond werd door Antonio Saura beschreven als 'het mooiste schilderij ter wereld', en werd rechtstreeks op de muur van het huis van de Spaanse schilder geschilderd in de laatste jaren van zijn leven toen hij leed aan zowel geestelijke als lichamelijke wanhoop.
Dit schilderij toont een hondenkop met de snuit naar boven, de oren naar achteren en grote ogen die naar de hemel staren. Het schilderij kan in twee delen worden verdeeld, een donkere massa die het hele lichaam van de hond verbergt, mogelijk aarde of drijfzand. Het tweede deel, een uitgestrekte lucht die de eenzaamheid van de hond uitstraalt en wordt benadrukt door een grote zwarte massa, waarschijnlijk een origineel schilderij dat aan de muur hing voordat Goya besloot dat het overschilderd moest worden.
De ware betekenis van het schilderij zal nooit bekend worden, er zijn geen beschrijvingen gevonden, er is nooit over gesproken, en het zou volkomen logisch zijn dat Goya nooit had gedacht dat iemand anders dit schilderij ooit zou zien. De hond die begraven wordt, vertegenwoordigt zijn gevoel gevangen te zitten, oud en alleen, lichamelijk en geestelijk zwak. Met zijn ondergang nabij, kon hij alleen nog naar de hemel kijken, wachtend op een goddelijke tussenkomst die nooit kwam. De hopeloosheid is voelbaar.
De hond is zonder twijfel visueel het minst spookachtige van de zwarte schilderijen, die allemaal te zien zijn in het Museo del Prado in Madrid.
- Adam G. Oestreich
P.S. Lees waarom Francisco Goya wordt beschouwd als de eerste modernist.