De gitaar voor de zee

Gitaar voor de zee (1925) is een van de laatste werken van Juan Gris. Ondanks de ogenschijnlijke eenvoud is het een voortzetting van de compositorische ideeën die hij vanaf 1915 ontwikkelde. Een tafel (ontdubbeld als vensterbank), waarop een gitaar rust, een muziekpartituur of een boek, een speelkaart, een stuk fruit en een opgevouwd dagblad – dat zijn de onderdelen van deze scène. Achter het raam ziet de toeschouwer een verzadigde blauwe lucht, de zee met een zeilboot en in de verte bergen. De gevouwen krant is opgehangen en wordt onderdeel van het vensterraam, terwijl het opstaande boek of de partituren een volume in de ruimte creëren waarin de speelkaart en het fruit een plek krijgen. De gitaar, tegelijk plat en dimensionaal, is in segmenten opgebroken, waardoor de oppervlakte en diepte verloren gaan. Dit werk doet afstand van de formele en technische complexiteit van Gris' eerdere cubistische periode.

P.S. Wil je begrijpen hoe een gitaar, fruit en een krant de ruimte kunnen herdefiniëren? In onze online cursus Cubisme 101: Picasso, Bracque en de anderen leer je hoe het cubisme onze manier van kijken heeft veranderd.

P.P.S. Verschillende stijlen werden gedefinieerd door verschillende kenmerken. Het cubisme bijvoorbeeld toonde een veelvoud aan gezichtspunten van eenzelfde object in één enkel werk. Weet je welke kenmerken andere bewegingen hadden? Test jezelf in onze Raad de Kunstbewegingen QUIZ!