Caspar David Friedrich
In een met sneeuw bedekt landschap heeft een man zijn krukken aan de kant gelegd. Hij zit in gebed voor een stralend kruisbeeld dat wordt omringd door drie dennenbomen, die de Heilige Drievuldigheid symboliseren. In de mistige verte doemen de vage contouren van een gotische kathedraal op, waarvan de torenspitsen de verticale vormen van de bomen weerspiegelen.
Dit werk is gemaakt door Caspar David Friedrich, een van de belangrijkste kunstenaars van de Duitse romantische beweging. Friedrich werd geboren in de Baltische havenstad Greifswald en volgde een opleiding aan de Academie van Kopenhagen. Hij legde zich toe op het schilderen van landschappen, maar zag dit niet louter als een weergave van de natuur. Zoals hij zelf schreef, was zijn doel niet “de getrouwe weergave van lucht, water, rotsen en bomen”, maar veeleer “de weerspiegeling van de ziel en emotie [van de kunstenaar] in deze objecten”. In de loop der tijd voorzag Friedrich zijn landschappen van een diepe symboliek. Bergen, zeeën, bomen en zelfs de wisselende seizoenen en momenten van de dag kregen een spirituele betekenis en brachten het innerlijke leven van de ziel tot uitdrukking. Het schilderij dat we vandaag presenteren, wordt beschouwd als een tegenhanger van een ander schilderij met dezelfde titel en datum, dat zich in het Staatliches Museum in Schwerin bevindt. Daar dwaalt een eenzame figuur op krukken tussen verdorde eikenbomen onder een donkere, beklemmende hemel – een beeld van verlatenheid. Het schilderij in de National Gallery daarentegen transformeert lijden in geloof en vernieuwing en biedt een ontroerend beeld van hoop en spirituele heropstanding.
PS Hier is Caspar David Friedrich in 10 schilderijen – het gezicht van de Duitse romantiek!